ด้ ว ย หั ว ใ จ ข อ ง เ ร า เ อ ง ♥ ..

มนุษย์ ห า ย ใ จ ด้วยจมูก

ทานข้าวด้วยมือ หรือใช้ช้อนป้อนเข้าปากตัวเอง

เดินด้วยเท้าของเราทั้งสองข้าง....

สูบฉีดเลือดสู่ส่วนต่างๆ ของร่างกาย ด้ ว ย หั ว ใ จ ข อ ง เ ร า เ อ ง ....



แ ค่ ส ม อ ง และ ค ว า ม รู้ สึ ก ที่เกิดจากการนึกคิด มาทำให้เราเหงา ทำให้เราเศร้าเสียใจ....

แต่อย่างน้อย เราไม่ได้มีร่างกายเกิดมาเพื่อติดกับใคร...

เพราะฉะนั้น

ยังไงเราก็อยู่กับตัวเอง อยู่คนเดียวได้ อยู่กับความเหงา เปล่าเปลี่ยวหัวใจได้....

มันก็แค่ความรู้สึก.... ที่ดูเหมือนจะทารุณ โหดร้าย....

แต่สุดท้าย เราก็จะชินกับมัน...


มันไม่ยาก หาก ณ จุดนี้ ในวันข้างหน้า เมื่อเรามองเหตการณ์เหล่านี้ย้อนกลับมา....

จงให้กำลังใจตัวเองให้เยอะๆ สร้างความรู้สึกดีๆ ให้มากๆ มองโลกบวกเอาไว้เสมอ

เ พื่ อ ส ร้ า ง แ ร ง ดึ ง ดู ด ส่ิ ง ดี ๆ ให้เข้ามาในชีวิต

แล้วทุกส่ิงทุกอย่างรอบๆ ตัวเรา จะดีได้เอง เมื่อเรามอง ว่ามันดีจริงๆ....

....มุมดี ๆของชีวิต อยู่ที่ความรู้สึกดี..ดี ในหัวใจ....

หากเหนื่อยล้า ก็วางสิ่งที่อยู่บนบ่าลงบ้าง

ภาระหน้าที่….ความรับผิดชอบ
ก็เหมือนสิ่งของชิ้นหนึ่ง
ที่เราแบกมันไว้ตลอดเวลา
หลายครั้งหลายหน
ที่สิ่งของชิ้นนี้มันทำให้เราเหน็ดเหนื่อยกับการแบกม ันไว้
แต่การทิ้งขว้างก็ดูจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีนัก
แล้วเราจะจัดการกับสิ่งที่มันหนักอึ้งนี้อย่างไร
วันไหนที่รู้สึกเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหว
ลองเก็บภาระหน้าที่และความรับผิดชอบใส่กล่องใบใหญ่
ปิดฝาให้สนิทแต่ไม่ถึงกับต้องติดสก๊อตเทปหรอกนะ
เพราะถึงอย่างไรคุณก็ต้องเปิดมันออกมาอยู่ดี
เราแค่จะปิดมันไว้เพียงชั่วคราวเท่านั้น
แล้วแอบมันไว้ตรงไหนสักมุมนึง
ที่เราไม่สามารถมองเห็นมันได้อีก ในช่วงระยะเวลาของการปลดปล่อย
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ
ลองสำรวจตัวเองดูหน่อยดีมั้ย

คุณละเลยตัวเองมานานแค่ไหน
คุณใช้เวลาไปกับภาระหน้าที่และความรับผิดชอบมานานเท่ าไหร่
สุขภาพร่างกายคุณใช้งานมันหนักหนาสาหัสเพียงใด
คุณละทิ้งความสุขเพราะมั่วยุ่งกับภาระหน้าที่ที่แสนห นักอึ้งได้อย่างไร
หากวันนี้คุณจะวางทุกอย่างลงบ้าง
อย่างน้อยแค่ซักช่วงเวลานึง
มันก็เหมือนการได้เติมพลังให้กับตัวเองอีกครั้ง
พลังในตัวเองที่มีอยู่ถ้าแค่ได้แต่ใช้ไป
ไม่มีการเติมเต็มมันย่อมมีวันหมด


เมื่อถึงวันนั้นเราอาจจะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นม า
และต้องละทิ้งภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบตลอดไปก็อาจเป็นได้
งั้นถ้าวันนี้มันเหนื่อยล้า…..
ก็วางสิ่งที่อยู่บนบ่าไว้บ้างนะ

 

 

ขอบคุณที่มา : จันทร์เจ้าขา

เรามีสิทธิเลือก ทำไมต้องรอให้ใครมาบอกเลิก

"ความรัก" เป็นสิ่งที่คาดเดาได้ยาก มีอะไรให้ตื่นเต้นและค้นหาอยู่เสมอ ถึงแม้คุณจะรู้สึกว่าทำทุกวันให้มีความสุขแล้วก็ตาม อาจเพราะวินาทีนี้เรากำลังยิ้มหน้าบาน นาทีต่อไปหัวเราะเสียงดัง แต่ชั่วโมงถัดไปเราอาจกำลังนั่งร้องไห้เสียใจอยู่ก็ไ ด้ (จริงไหม) ดังนั้น อย่าไปยึดติดกับมันมากเกินไปนัก

จริงอยู่ที่ความรักเป็นแรงขับเคลื่อนให้ชีวิตเดินไปข ้างหน้าอย่างมีความสุข แต่อย่าลืมว่าความรักก็นำพาความทุกข์มาให้เราเช่นกัน เพราะเมื่อ "หมดรัก" อะไร ๆ ก็คงไม่สวยงามอย่างที่วาดฝัน และประโยชน์สุดคลาสสิกอย่าง "เลิกกันเถอะ" ก็มักหลุดออกมาจากปากคนหมดใจ

ซึ่งจริง ๆ แล้วถึงจะยัง "รัก" จนล้นใจอยู่ ก็สามารถพูดคำนี้ออกมาได้เหมือนกันนะ หากคุณรู้สึกเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้าอ่อนแรงกับความรักครั้งนี้เหลือเกิน หรือรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้รักกันแล้ว แต่ก็ทนยื้อเพื่อหลอกตัวเองว่ายังมีความสุข เพียงเพราะ "เหงา"... "คุ้นเคย" ... "ผูกพัน" หรือเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม

ทำไม ต้องรอให้ใครมาบอกเลิกคุณล่ะ ในเมื่อคุณเองก็มีสิทธิเลือก...เลือกที่จะฝืนคบแต่เจ ็บอยู่ร่ำไป หรือเลือกที่จะเจ็บปวดซะตอนนี้ แต่ต่อไปจะยิ้มได้กว้างกว่าเคย ลองถามใจตัวเองดัง ๆ ว่าทำไมต้องให้ใครมาเลือกว่าเราควรจะสุขหรือทุกข์ ชีวิตเรา...เราต้องเลือกเอง จะเดินหน้า จะถอยหลัง หรือจะหยุดอยู่กับที่ คุณเองเท่านั้นที่จะกำหนด

อย่า เอาชีวิตและความรู้สึกไปฝากไว้ที่ "คนอื่น" มากเกินไป เราเกิดมาเพื่อมีความสุขบนโลกใบกลม ๆ ใบนี้ อย่าให้คนอื่นมาทำร้ายจนเรารู้สึกทุกข์มากกว่าสุขสิ! 

 

 

ขอบคุณที่มา : จันทร์เจ้าขา